Çocuğa Duygu Düzenlemeyi Günlük Anlarla Öğretmek

Duygu düzenleme, çocuğun hiç ağlamaması demek değildir. Duyguyu tanıma, güvenli davranma ve destek isteme becerileri gündelik ilişkilerde gelişir.

Duyguyu durdurmak yerine adlandırmak

Oyuncağı paylaşmak istemeyen bir çocuk kızgınlık yaşayabilir. Önce duyguyu kısa biçimde adlandırabilirsiniz: “Şu an bırakmak istemiyorsun.” Bu cümle oyuncağın nasıl kullanılacağına dair sınırı ortadan kaldırmaz. Duygunun kabulü ile davranışa verilen izin farklıdır. Çocuk, kızgınken vuramayacağını öğrenirken kızgınlığının anlaşılabildiğini de deneyimleyebilir. Yaşa uygun kelimeler seçmek önemlidir; yoğun anlarda uzun açıklamalar her zaman işlenemeyebilir. Önce güvenliği sağlamak ve sakin bir eşlik sunmak daha öncelikli olabilir.

Sakin zamanda seçenekler denemek

Duyguların çok yoğun olmadığı bir anda hangi yolların yardımcı olduğunu birlikte keşfedebilirsiniz. Su içmek, resim çizmek, kısa hareket etmek veya yanında bir yetişkin istemek seçeneklerdir. Çocuğun istemediği bedensel teması zorlamayın. Bir yöntemi her durumda uygulamasını beklemek yerine deneyimini sorun. Örneğin sessiz bir köşe bazı çocuklara iyi gelirken bazıları yanında biri olmadan daha fazla zorlanabilir. Düzenleme becerisi tek bir teknikten oluşmaz; çocuğun ihtiyacına göre farklı destekler gerekebilir.

Yetişkinin örneğini kullanmak

“Şu an gerildim, biraz yavaş konuşacağım” demek kendi sürecinizi anlaşılır biçimde gösterebilir. Çocuğun sizin duygunuzu düzeltmesini beklemeyin. Zor an geçtikten sonra kısa bir değerlendirme yapılabilir: ne oldu, ne yardımcı oldu, bir dahaki sefere ne denenebilir? Yoğun ve sık zorlanmalar günlük yaşamı belirgin etkiliyorsa uygun uzman desteği alınabilir. Gelişim zaman ister; beceriyi henüz kullanamaması çocuğun bilerek sizi zorladığı anlamına gelmez.