Çocuk Ağlarken Hemen Çözüm Vermeden Yanında Kalmak

Ağlama bazen anlaşılma ve eşlik ihtiyacını taşır. Yaşa uygun bir yaklaşımda duyguya yer açarken gerekli sınırları da koruyabilirsiniz.

Duygunun hızını yetişkin belirlemez

Çocuk parkta kalmak istediği için ağladığında yetişkinin acele etmesi anlaşılabilir. Yine de “Ağlama artık” demek duyguyu hemen bitirmeyebilir. Önce kısa biçimde ne yaşadığını adlandırın: “Oyun bitince üzüldün.” Eve dönme sınırı korunurken bu duyguya yer verilebilir. Çocuğun duygusunu kabul etmek bütün isteğini yerine getirmek değildir. Bazen birkaç sakin cümle, uzun ikna konuşmasından daha anlaşılır olur. Yaşına ve koşullara göre geçiş için küçük bir seçenek sunmak da yardımcı olabilir.

Eşlik biçimini sormak

Çocuk sarılmak, elinizi tutmak veya kısa süre yanında sessizce kalmanızı isteyebilir. Temas istemediğinde zorlamayın; güvenliği gözeterek yakınında bulunabilirsiniz. “Sarılmak ister misin?” gibi bir teklif yeterlidir. Bazı çocuklar kelime bulmakta zorlanabilir; resim veya oyun daha sonra anlatım alanı sağlayabilir. Duyguyu hemen açıklaması beklenmemelidir. Yetişkinin amacı ağlamayı mümkün olan en kısa sürede durdurmak değil, çocuğun yalnız bırakılmadan güvenli biçimde zorlanabildiğini deneyimlemesini sağlamaktır ve bu süreç zaman alabilir.

Sakinleşince kısa bir dönüş yapmak

Olaydan sonra neyin zor geldiğini ve bir sonraki sefer neyin yardımcı olabileceğini konuşabilirsiniz. Çok küçük çocuklarda basit bir tekrar yeterli olabilir. Ebeveyn olarak sizin de acele, gürültü veya yorgunlukla zorlanıp zorlanmadığınızı düşünün. Duygusal tepkiler çok yoğun, sık veya günlük yaşamı belirgin etkileyen bir hale geliyorsa uzman değerlendirmesi düşünülebilir. Her ağlama bir sorun değildir; bağlam, gelişim dönemi ve çocuğun genel işlevi birlikte değerlendirilmelidir.